Prawda jest kluczem

 

Frekwencja 350. Tom 0. Rysy na tęczy - Aleksandra Fila 

Dziękuję za możliwość przeczytania tej książki.

To moje pierwsze spotkanie z piórem autorki. Muszę przyznać, że jak się wkręci w fabułę, to tak, jakby się książka sama czytała. Chwilami miałam wrażenie, że postacie same żyły. Było to naprawdę realne i jednocześnie tak skonstruowane, że poczułam prawdziwy vibe tego gatunku.

Zdecydowanie rzadko sięgam po SF spod pióra kobiet. My mamy zupełnie inne wizje niż te, znane i lubiane, a napisane przez mężczyzn. I teraz stwierdziłam, że to błąd. To już moje kolejne spotkanie w tym wydaniu, przy którym się nie zawiodłam. Choć ta książka to jest grubasek, bo 878 stron, to aż tak się tego nie odczuwało. Tylko nieco ciążyła w rękach. 

Ciekawa, oraz z humorem, a jednocześnie nietypowa. Lektura dla starszych czytelników. W dużej mierze mamy tutaj elementy obyczajowe, przez co ta historia ma swój indywidualny wydźwięk.

Zawsze lubię jak są wplątane polskie imiona (Robert, Katarzyna) czy też popkultura, nie tylko nasza, ale i zagraniczna. Fajnie się to czyta i jest się bliżej tego świata. 

Historia pokazuje prawdę o tym, że ludzie potrafią trzymać wielkie tajemnice, a to czy będą ofiary...

Człowiek, który wyprzedza swoje czasy?

Mamy wiele takich przypadków w historii i nie zawsze kończy się to happy endem. 

Historia lubi się często powtarzać i nikt nie ma na to wpływu. 

Mamy przedstawione pojęcia z matematyki, chemii czy też fizyki w praktyce. To jest podstawą w dziedzinie astronomii, czy też zostania Astronautą.

Czy polecam?

Oczywiście. To historia, która nie tylko zabierze Cię w kosmos, ale również pokaże, że jest czas na ludzkie uczucia, nawet wtedy, gdy świat się wali.

Moja ocena 10/10

Cytaty z książki:

"- Słyszeliście, co ludzie gadają o tych lasach, do których jedziemy? - rzuciła Magda niby od niechcenia. - Jakieś huki, grzmoty, z ziemi bucha para - cytowała wieści zasłyszane w lokalnym centrum handlowym. - Czyżby uzbrojeni grzybiarze?

- Odstaw dragi! - skomentował zaraz któryś z kolegów."

" - Są sprawy, których nie potrafię wybaczyć. A on jest nieodpowiedzialny!

- A kto z nas tak naprawdę jest?! - zripostował Malicki, jakby osobiście poruszony. - Dojrzewamy całe życie, a wy dopiero w nie wkraczacie - dodał, opanowując emocje z dostrzegalnym wysiłkiem."

"- Nie powinienem niszczyć twojego idealizmu.

- Czy prawda może coś zniszczyć? - Wciąż nadążała za jego odpowiedziami.

- A jeśli każdy ma swoją prawdę?

- To pod spodem musi być ta wspólna! - orzekła."

"-Trudno to zmierzyć - starał się zachować spokój. - A rozsądek rzadko wygrywa z popędem.

[...]

- Nie potrafię pojąć - rzekła ze smutkiem. - A miłość?

- Wielkie złudzenie - rzucił bez skrępowania. - Najpierw nęci jak rajski ogród, a potem zaciska smycz na szyi. Mówi o bezgranicznym oddaniu, a tylko zmień reguły jej gry, wbije ci szpilę w serce bez zmrużenia oka. Dla świętości swego imienia! Oszustwo, któremu tak chętnie ulegamy na jakiś czas."

"Obrócił się na plecy. Przez chwilę się nie odzywał.

- Jak się pan czuje? - zapytała szeptem.

- Jak w pulapce słabego ciała - odpowiedział szczerze - Duszenie w płucach. I chce mi się płakać.

- Niech pan płacze. To pomoże!

- Już chyba nie potrafię ... [...]"

"- Tracę już do niej cierpliwość - wyznał Diavune. - Ileż można się roznamiętniać negatywnie w jednym temacie? Czy ona nie umie wybaczać?

- Jemu czy nam? - zapytal Tragueri.

- Miałem na myśli: jemu.

- Jemu wybaczyłaby w mig, gdyby wiedziała, jak jest dla niego ważna - odpowiedział Koryfer.

- A on jej nigdy tego nie pokazał? - zdziwił się Diavune?"

"Jeszcze zdążymy swoją miłością siebie zachwycić.

Siebie zachwycić i to wszystko w krąg.

Wojna to będzie straszna, bo Bóg nas będzie chciał zniszczyć

Lecz nam się uda zachwycić go!"

"- Uda nam się?!

- Jeśli nie spróbujemy, nigdy się nie dowiemy. - odparł z determinacją i pociągnął ją w dół."