Zawsze bądź wierna sobie

 

Miesiąc od premiery 

Recenzja Patronacka 

Tam, gdzie kończy się lęk - Anna Maria Bentley 

Dziękuję autorce, za możliwość przeczytania i bycia częścią tej historii jako Patronka.

Ta historia sprawiła, że zostałam wręcz emocjonalnie rozwalona. Zawsze wiedziałam, że kobieta ma trudnej w miłości, ale... Tutaj, to aż w pewnym momencie płakałam. Zawsze najgorsze jest to, jak człowieka krzywdzą ci najbliżsi. Autorka pokazała dość obrazowo, jak się zachowuje człowiek, gdy się boi czegoś, czego nie zna. A już przedewszystkim to, jak się przejmują tym, co inni powiedzą. Niestety, mamy głęboko zakodowane przejmowanie się ogółem, a nie życiem. Smutne jest to, że człowiek, mimo skrzywdzenia przez najbliższych, nie przestaje ich kochać. Z jednej strony, to jest plus, że nie zamyka się na miłość.

Mamy tutaj przedstawioną głębię uczuć, psychikę, oraz wysoką wrażliwość emocjonalną.

To historia, nie tylko o miłości, ale też o odwadze i odnajdywaniu własnego głosu. Szczególnie, gdy przez całe swoje życie słyszało się, co jest prawidłowe, a co nie. 

Odkrywanie swojej tożsamości jest trudne i traktowane jako coś niestandarowego. To tak, jakby rozwój na każdej płaszczyźnie, to coś, co nie wpisuje się w ramy społeczeństwa. A jednocześnie, słyszy się frazesy, aby być sobą. 

Najważniejszą sprawą jest tutaj przemoc psychiczna i fizyczna. Nazbyt często usprawiedliwiana jest miłością. To mi tak działa na nerwy, aż brakuje słów. Wiem też, że jakbym sama znalazła się w takiej sytuacji, to pewnie było by podobnie.

To lektura o wrażliwości, która jest traktowana jak coś złego. Słowa: "Przesadzasz", "Nie bądź taka przewrażliwiona" i inne tego typu, są gorsze, niż wymierzony plask w policzek.

Czy polecam?

Tak. To ważna i istotna lektura, od kobiety - dla kobiet. 

Uświadamiająca i jednocześnie przejmująca, że kobiety dotkliwie niszczą życie swoim córkom. A stereotypy, są fundamentem "wychowania".

Moja ocena 10/10

Cytaty z książki:

"Najtrudniej jest otworzyć drzwi, które całe życie były zamknięte w nas samych."

"W małych miastach ludzie nie pytają, czy jesteś szczęśliwa. Pytają, kiedy ślub."

"Od dziecka słuchała tego samego: 

Że kobieta powinna być spokojna, że nie może ,,wydziwiać", że najważniejsze to znaleźć mężczyznę, urodzić dzieci i nie komplikować życia."

"Czasem miałam wrażenie, że mama naprawdę wierzy, iż wielkie miasta psują ludzi jak wilgoć stare ściany."

"Są takie chwile, które z zewnątrz wyglądają zupełnie zwyczajnie.

Nikt by ich nie zauważył.

Nikt nie zatrzymałby na nich wzroku.

A jednak później człowiek wraca do nich miesiącami, jak do miejsca, w którym pierwszy raz pękło mu serce.

Albo pierwszy raz naprawdę się obudziło."

" - Lubisz dawać ludziom przestrzeń, prawda?

- Chyba tak.

- Nawet kosztem sobie?"

"Nowe rzeczy często najbardziej nas przerażają."

"Może problem nie polegał na tym, że za dużo o niej myślałam. Może problem polegał na tym, że coraz mniej portafiłam myśleć o kimkolwiek innym."

"Nie uciekaj od sobie tylko dlatego, że ktoś kiedyś powiedział ci, jaka powinnaś być."

"Miłość nie zawsze kończy się dlatego, że ktoś zawinił."

"Nagle zrozumiałam, że ona też kiedyś przez to przechodziła.

Ten sam lęk. Wstyd.

Próby uciekania od siebie.

I właśnie wtedy wydarzyło się coś bardzo cichego, ale ważnego.

Przestałam czuć się ,,dziwna"

Po raz pierwszy od miesięcy pomyślałam, że może nie jestem zepsuta.

Może tylko całe życie uczono mnie kochać w jeden sposób."

"Najbardziej niepokojące w szczęściu jest to, że człowiek bardzo szybko przestaje wierzyć, iż może je stracić."

"Cisza potrafi być formą przemocy."

"Najbardziej zaskakiwało mnie to, że ciało potrafi pamiętać ból dłużej niż głowa."

"Niektóre słowa przychodzą za późno, nawet jeśli są prawdziwe. [...] Bo czasami miłość nie wystarcza już, żeby człowiek czuł się bezpiecznie."

"Trauma jest dziwna.

Człowiekowi wydaje się, że najgorsze już minęło.

Że skoro nikt już nie krzyczy...

skoro można spokojnie zasnąć....

skoro obok jest ktoś, kto głaszcze cię po włosach zamiast zadawać ból...

to wszystko powoli się kończy.

A potem wystarczy jeden dźwięk.

I ciało wraca dokładnie tam, gdzie najbardziej nie chciałoby już być."

"A ja po raz pierwszy od wielu lat pozwoliłam sobie przestać być silna. 

I właśnie wtedy po raz pierwszy pomyślałam, że może istnieje życie, w którym nie muszę już za wszystko przepraszać."

"Zrozumienie czyjegoś bólu... nie usuwa własnych ran."

"Odwaga nie polega na braku strachu. Odwaga polega na tym, że człowiek mimo niego nadal wybiera miłość."

"Niektóre miłości naprawdę przychodzą po człowieka jak światło.

A potem zostają.

Cicho.

Codziennie.

W najzwyklejszych momentach.

I może właśnie wtedy kończy się lęk.

Nie wtedy, gdy znika strach.

Tylko wtedy, gdy człowiek po raz pierwszy przestaje się ukrywać przed samym sobą."