Uzrowiajace słowa
Dziękuję wydawnictwu Lava, za możliwość przeczytania tej książki.
Jest to mocna lektura, która zmusza do refleksji. Mamy tutaj nie tylko dialogi, dwie główne bohaterki, ale też sporo wewnętrznych przemyśleń. A także, wiele wyjaśnień pewnych czynników i schematów.
Opisane są próby samo***bójcze (jak to wygląda od wewnątrz) oraz śmier**ci samo***bójcze. Mamy też samo***okaleczenia, prze**moc psychiczną, prze**moc fizyczną oraz prze**moc sek***sualną. Pokazuje również osoby, które mają problem z agresją.
Jest to lektura, którą musiałam podzielić na kilka razy. Te tematy, zawsze było dla mnie ciężkie. Nie mniej, są ważne, aby uczyć się ich nie ignorować.
WWO - wysoce wrażliwe osoby. To wrodzona cecha układu nerwowego. Tu jest to do podkreślenia, że jest to naturalne. Są osoby, które po prostu, wszystko odczuwają mocnej. Jest to jednocześnie piękne, jak i przerażające. To, jak ciągle się coś analizuje.
Poznajemy dwie dziewczyny, które poznały się w zakładzie psychiatrycznym. Mia i Vanessa.
Różne, a łączy je tak wiele. Obie uczą się, jak żyć na nowo.
Czytając tę książkę i listy, to przypomniał mi się musical/ dramat. "Drogi Evanie Hansenie".
Tam również terapią było, pisanie do samego siebie. Jest to najlepsza terapia i jednocześnie przypomnienie tego, co tak naprawdę jest ważne.
Czy polecam?
Tak. To jedna z tych historii, które są głośnym, a jednocześnie subtelnym przekazem dla innych.
Jestem zdania, że przy takich tematach jak umysł, to pewne oceny są brakiem zrozumienia. Nie jest to coś, czego się człowiek uczy. Psychika jest pokrętna i niebezpieczna. To my, ludzie, niszczymy i tworzymy potwory. A potem, na koniec -wielkie zdziwienie.
Nie widzę więc inaczej, jak dać komplet punktów.
Moja ocena 10/10
Cytaty z książki:
"Najbardziej na świecie chciałabym się po prostu obudzić szczęśliwa i nie zawracać sobie głowy rzeczami, na które nie mam wpływu."
"W życiu zaskoczyć nas może wiele momentów - pozytywnie bądź negatywnie. Część z nich możemy uznać za przepiękne, wręcz idealne, dzięki którym moglibyśmy skakać ze szczęścia. Niestery, są też te smutne, czasami bardzo smutne, które zapamiętamy do końca życia, przypominające się nam w środku nocy, gdy nie możemy usnąć po powrocie z łazienki. Chwile wywołujące w nas największe emocje, gdy zaczynamy myśleć o sensie życia[...]"
"Dzisiaj będzie dobry dzień."
"Lęk był moim codziennym towarzyszem, w pracy, w domu, w sklepie, przy oglądaniu filmów, przy robieniu obiadu, cały czas go czułam, czasami w mniejszym, a czasami niestety w większym stopniu, nie dawał o sobie zapomnieć... Najgorszy i najbardziej bezwzględny był ten rozrywający od środka (zazwyczaj, gdy byłam sama [...]"
"Lęk w człowieku potrafi zmienić dużo - racjonalne rozumowanie, umiejętność mówienia, bronienia się, a także poczucie, jak to jest być godnym życia. Bardzo łatwo stracić szacunek do siebie, ale istotne jest, by walczyć o to, żeby go odzyskać, chociaż to nie będzie prosta droga. Zawsze warto prosić o pomoc, nieważne, co się dzieje. Jeśli czujecie, że coś jest nie tak, że ktoś robi wam krzywdę, wręcz trzeba prosić o pomoc. Nie jesteście sami. Nie musicie sami sobie radzić z problemami, warto się komuś wygadać."
"Świat nigdy nie był i nie będzie czarno-biały. Ludzie swoimi zachowaniami przenoszą pozytywne, jak i negatywne emocje. Czasami więcej jest jednych, czasami niestety drugich. Ale nic się nie dzieje bez przyczyny. Wszystko ma gdzieś swoje początki. Emocje w niektórych sytuacjach potrafią eskalować do ogromnych rozmiarów, czasami zostajemy nimi na tyle sparalizowani, że nie potrafimy w jakikolwiek sposób zareagować."
Komentarze
Prześlij komentarz